De eerste eigen oogst laat nog op zich wachten — het eerste seizoen is voor de bijen. Tot die tijd oefen ik met gekochte honing: braggot, appelmede, en een brouwlog waarin ook staat wat er misging.
Bier én mede — met appelsap
Stapvoeding vanwege de hoge suikerbelasting. Gesplitst over twee demijohns; de tweede kreeg nog 200 gram honing en een half kaneelstokje — die bubbelt nog rustig door.
Appelsap op gist, honing in stappen
Eerst het appelsap aan de gist, daarna de honing er in stappen bij. Zo houd je de gist aan het werk zonder hem te overladen.
Van oma's eigen appels
Tien liter appels van oma's boom aan het vergisten gezet. De honing gaat er deze week bij. Hiervan hangt het meeste af — het is de enige met een naam die iets betekent.
Zes stappen, en bij elke stap iets dat mis kan gaan.
Zonder bijen geen honing. Het begint bij een gezond volk dat genoeg nectar kan binnenhalen — en dat kost een heel seizoen opbouwen.
Bijen vliegen tot drie kilometer ver. Wat er in die cirkel bloeit, bepaalt de smaak: koolzaad, linde of wilde bloemen.
De bijen wapperen het water uit de nectar en zegelen de cel met was. Pas als ruim de helft verzegeld is, is de honing rijp.
De raten in de slinger; de centrifugaalkracht doet de rest. Kleverig werk, en je bent een halve dag aan het poetsen.
Door de zeef om wasresten kwijt te raken, dan een paar dagen laten staan zodat de luchtbellen opstijgen.
Gelabeld, afgedicht, gedateerd. Zo weet je over een jaar nog uit welke dracht en welk seizoen hij komt.
Het eerste volk komt na de basiscursus. Dat seizoen oogst ik niets — alles blijft in de kast zodat het volk sterk de winter in gaat.
Als het volk het goed doet: de eerste eigen honing. Lokale dracht uit Oldambt, van mijn eigen kasten.
Uitbreiden naar meerdere volken en locaties, zodat er ook echt verschillende soorten honing te oogsten zijn.
In de blog staan de complete logs per batch: de metingen, de stapvoeding en de keren dat de vergisting bijna stilviel.